De prinses in het weiland.
Als klein meisje ging ik vaak in het weiland zitten en daar sprak ik mijn taal. Het was engels, vertelde ik mezelf. Uren speelde ik in mijn zelf gecreëerde wereld. Soms speelde ik een koningin, soms een draak, maar meestal was ik een prinses die moest vluchten voor het kwade. Ik voelde me thuis in mijn zelf verzonnen taal en wereld.
Eigenlijk ben ik daar altijd een beetje naar op zoek gebleven, naar mijn thuis in het weiland waar alles klopte.

Hoe ik een ander gelukkig maakte.
Ik ben altijd goed geweest in organiseren. Vooral in het bedenken van hoe ik een ander gelukkig kan maken. Sinterklaas maakte ik een spektakel van. Voor mijn zoontje organiseerde ik ieder jaar weer een verjaarspartijtje waar een theatermaker een buiging voor zou maken. 'Jij maakt ook een draaiboek van alles', verzuchtte mijn lief wel eens, als hij weer een rol toebedeeld kreeg in een Grote Verassing voor iemand. Toen ik ging optreden in een zang-theater duo was het hek van de dam. Iedere optreden schreven we teksten voor weer een andere bruidspaar, bedrijf of jarige. Ontwierpen we een nieuw kostuum -ach ja, want dat vindt de jarige zo leuk!-. Verbouwden we de hele tuin zodat we een entree in een bootje konden maken en we dat ene liedje zingen, je weet wel die ene over dat het leven is als een bootje in het water -oh, wat zullen ze blij zijn!-. Stonden we wiebelend op een hele hoge, voor de gelegenheid gekochte kruk, een moeilijk tweestemmig lied te zingen terwijl we met onze tenen probeerden de geluidsband te bedienen, met gevaar voor eigen leven maar -jeetje, zag je hoe ontroerd ze was!-. Loerden we vanonder een, snel van de buren geleende, lampenkap vandaan en stonden uren stil in de ijskou omdat deze feestgangers 'iets' hadden met lampen. -och, wat waren ze verrast!?-

Stiller en leger.
Ik had het zo druk met anderen blij maken dat ik niet doorhad dat ik steeds verder van mezelf kwam te staan. Het werd steeds stiller en leger in mij. Ik had mezelf ook niet zo veel meer te vertellen, het innerlijk gesprek was al zo lang geleden verstomd. De leegte die ik voelde probeerde ik te vullen met steeds grotere en gekkere projecten, steeds grotere adrenaline kicks, die ik dan aanvulde met de nodige hoeveelheden alcohol. Ik raakte verslaafd aan het opvullen van mijn eigen leegte met deze luchtbellen. Ook al waren deze luchtbellen altijd van korte duur; als ze lek geprikt werden ging ik nog harder op zoek naar een volgende luchtbel om na te jagen.

Soul Voice™.
Op het juiste moment vond ik een uitnodiging op mijn deurmat voor een weekeind workshop Soulvoice. De workshop leidster Karina Schelde keek me zo vrolijk aan dat het me irriteerde en beweerde dat ik daar mijn authentieke stem zou vinden. Dat wilde ik wel eens zien, want die had ik al een mooie tijd niet gehoord. Sterker nog, ik vroeg me af of deze überhaupt wel bestond, deze authentieke stem van mij.
Al bij de eerste oefeningen opende zich een andere wereld voor mij. Een wereld die ik ergens ver weg herkende. Ik gaf expressie aan alles wat er in mij leefde, aan alles wat ik onderdrukt had om de leuke dame uit te kunnen hangen. Ik voelde me bevrijd. Het hoefde niet mooi te klinken, geen doel te dienen, ik hoefde mezelf niet in te houden of te censureren. Ik deed gewoon mijn mond open en liet alle klanken eruit stromen die er in mij leefden. Het voelde alsof mijn hele lichaam tot leven kwam. De klanken herkende ik, in eerste instantie, niet eens als van mij. Het leek alsof ze uit de aarde kwamen en uit de ruimte om mij heen. Het was overweldigend.

Thuiskomen.
Ik sloot mijn deuren voor de wensen van de buitenwereld en daalde af in mijn innerlijke spelonken om mijn eigen stem, mijn eigen grondtonen weer terug te vinden. Dat weekeinde kwam ik thuis en begon me dat kleine meisje in dat weiland te herinneren. Dit bracht mij een rust die ik lang niet meer had gevoeld. Ik leerde weer te vertrouwen en luisteren naar mijn eigen wijsheid. Het gaf mij levenslust en diepgaande transformaties.

Luister naar je innerlijke roep.
Soms denk ik 'kijk mij nou', kijk waar ik vandaag kom, wie had dat ooit gedacht.  Soms kan ik het wel van de daken schreeuwen en aan iedereen laten horen; luister naar je innerlijke roep, je stem, het heeft je zoveel te zeggen! Mijn streven is om zoveel mogelijk mensen met hun eigen innerlijke stem en wijsheid in contact te brengen. De onderdrukkingen af te werpen en gezamenlijk onze monden te openen. Zodat wij elkaar weer kunnen horen door authentieke communicatie en vanuit ons hart contact kunnen maken.

Ik hoef niet meer te vluchten, ik ben thuis.
liefs van Marinet